Het Witte Plein

Witte Plein

thuis

manifest

ondersteuners

programma

verslag

impressies

persberichten

in het nieuws

benefietfeest

 

Hoe was het eigenlijk? Impressies en reacties op Het Witte Plein

Op 2 februari 2002 organiseerde Comite Het Witte Plein een grote manifestatie te Amsterdam ter gelijkheid van het kroonprinselijk huwelijk. Op Het Witte Plein kan iedereen die niet met een vlaggetje langs de weg placht te staan, zijn ei kwijt. Anarchisten, Dwaze Moeders, Socialisten, Studenten, Witte Illegalen, mensenrechten activisten etc. etc. Iedereen was van de partij.

Lees ook het verhaal 'ordehandhaver voor een dag'

(noot: de vele hate-mail die we rondom 2 februari hebben ontvangen bestonden doorgaans uit niet meer dan vier (niet allerdaagse) woorden, en slechts een enkele maal kwam er een volzin in voor. In het overzicht staan een aantal kritische opmerkingen opgenomen.)

 
 


Reacties:

Mijn dank voor jullie organisatie, heb vanaf het begin meegemaakt al ben ik tijdens het optreden van Brezjnev(ofzo) even een blokje om gegaan. Mooie print van Aad Veldhoen en T-shirt gekocht voor het goede doel. Blijf jullie doelgroep. Nogmaals goed dat de boel ondanks de vele hyper nerveuze agenten niet is geescaleerd en het spandoek van de dag was voor mij de enorm lange spierwitte doek die twee heren droegen.


Ik vond het Witte Plein werkelijk geweldig. Gelukkig druk, zo druk dat ik in
eerste instanties de mensen niet kon vinden waar ik mee had afgesproken.
En...heerlijk dat het geen oranje chaos was in de trein, op het station en
in de stad - heerlijk omdat er kennelijk niet zoveel mensen 'intrappen' als
'men' verwachtte en heerlijk omdat ik zo met mijn wandelstok en een
verzwikte enkel gemakkelijk door de bescheiden menigte kon komen.
Tot onze verbazing werd het spandoek van mijn begeleider (net 20) niet in
beslag genomen, hoewel het enige discussie kostte: "Maximale anarchie".
Ik hoorde overigens van leeftijdsgenoten ( midden vijftigers) die graag
gegaan waren, dat zij thuisbleven uit angst voor een hysterische massa waar geen doorkomen aan is. Misschien een tip: een soort van georganiseerd wandelen vanaf het station naar de demo-plek voor ouderen, slecht-ter-beenzijnden of anderen die liever niet alleen lopen.


Zaterdag 2-2-2, het witte plein. 11.30 kom ik aan, met mijn dochtertje (bijna 4). Op de fiets waren er al wat reacties op onze witte haarband (gaan jullie protesteren? leuk!). Voor het witte plein kreeg mijn dochter nog snel twee Blokker-vlaggetjes in de hand gedrukt. Dus zo kwamen we aan op het witte plein met haarband en vlaggen (die overigens snel 'verdwenen').
Mensen met wie ik had afgesproken vond ik helaas niet meer terug. Zo zijn we toch nog een tijdje gebleven. Met dochterlief op de schouders meegedaan aan het lawaaiprotest. Later nog wat rondgekeken en om een uur of twee weer huiswaarts. Hoewel het vrij lastig is om een bijna-vierjarige uit te leggen waarom ik het niet eens ben met het huwelijk, de persoon van Maxima en de monarchie in het algemeen ben ik toch blij dat ik haar mee heb genomen.De 'oranjegekte' en ziekelijke hang naar het koningshuis bij een groot aantal Nederlanders waar kinderen al op zeer jonge leeftijd mee geconfronteerd worden is minder rationeel te verklaren (het koningshuis pas prima in het rijtje kerstman, sinterklaas, paashaas). Het feest op het witte plein leek me overigens een stuk geschikter voor kinderen dan die hele strak georganiseerde rijtoer...Er zijn nogal wat foto's gemaakt zaterdag, maar ik heb ons nog niet kunnen terugvinden op de reeds gepubliceerde, heeft iemand nog foto's waar wij tweeen
(gelet op bovenstaande omschrijving op staan? Ik ben benieuwd.

Hallo,
ik was er 's middags maar heb vooral de actiekranten gemist. Jammer! Komt er nog een vervolg en misschien op een minder op lawaai maken gekoncentreerde vervolgaktie om mensenrechten schendende situaties van bv. illegalen en geïllegaliseerden (o.a. afgewezen asielzoekers) te ondersteunen? Ik vind het verschrikkelijk dat deze mensen die formeel nergens recht op hebben en vaak niet naar hun land terug kunnen, geen enkele (financiële) ondersteuning krijgen en nergens aanspraak op kunnen maken, zelfs niet mogen werken! Als hier iets aan gedaan kan worden, wil ik wel meewerken.


Witte Illegalen op het Witte Plein willen net als Maxima verblijfsvergunning

Zou het het debat niet een stuk interessanter zijn wanneer er mensen aan het debat zouden mee doen (en dus ook gevraagd waren voor een forum) die niet allemaal dezelfde mening hebben. Of is het zo dat jullie vele mensen die wel bv voor de monarchie zijn hebben uitgenodigd maar dat zij niet in een forum wilden. Als dat zo is dat complimenteer ik jullie met jullie activiteiten en siert het de mensen met een andere mening niet dat ze niet wilden komen discussieren.

Hoi WP'ers. Ik vind dat het witte plein duidelijk haar boodschap naar voren bracht !! "loud and clear" !! Aan de andere kant moet ik ook zeggen dat, onafhankelijk van alle monarchie kwesties, de niveau in Nederland van respect tot meiningsuiting en ook, geloof het of niet, de democratische houding va de politie is ONZETTEND hoog. In Spanje, waar ik vandaan kom, zou bijvoorbeeld zo een manifestatie waarschijnlijk verboden zijn geworden of erger nog, met veel meer geweld door de politie verlopen....ik ben dus blij dat ik in NL woon !!! en vanuit nu, verder met onze strijd voor een beter wereld met minder ellende en bullshit !!!

Hierbij wil ik zeggen dat ik de demonstratie erg geslaagd vond! fijn om te zien dat wij niet alleen staan .Een minpunt vind ik dat er te weinig ruchtbaarheid aan gegeven was. Zelf kom ik uit delft en toevallig kwam ik erachter.Waar zijn de affiches gebleven? ik wil wel graag op de hoogte zijn van verdere akties.


Beste Witte Pleiners,
mijn sympathie hebben jullie toch wel, al ben ik een gematigde republikein. Ik heb vooral de schurft in dat er door niemand van het Kon.Huis ook maar een poging is gedaan tot iets van begrip voor alles wat er in Argentinie is gebeurd. Ik sta achter Mies Bouhuys en Freek de Jonge. En dat gezwijmel over alles, over al die zg romantische zaken als De Kus, De Jurk, nee:bah.


Over de opkomst en de wijze van demonstreren niks dan lof. Lawaai maken en ook nog swingen vond ik echt een uitmuntend plan. Er zijn ook een paar kritiekpunten. Ik vind het niet handig dat er twee punkbandjes op het programa stonden. De punkers of anarchisten of chaoten zijn niet de mensen die je hoeft te bereiken. Zij weten toch wel waar het over gaat. In julie plaats had ik klassieke muziek gepresenteerd, R&B en hip-hop. Daarmee bereik je een groter deel van de bevolking, maar belangrijker nog daarmee doorbreek je het idee dat een tegengeluid altijd van dezelfde 'soort mensen'afkomstig is. Jammer. Verder had ik het beter gevonden om de geïnterviewden achter een tafel te zetten met een microfoon. Dat staat veel serieuzer. Ik had meer iets verwacht als het forum in de Melkweg de week voor 2/2. Waar waren Mies Bouhuys, Hedy d'Ancona en andere bekendere tegenstanders van dit huwelijk? Ten derde vraag ik me of het niet mogelijk was geweest de Dichter des Vaderlands uit te nodigen om zijn prachtige gedicht voor te lezen over het huwelijk, of Youp van 't Hek te laten schelden op het podium, of Freek de Jonge op tape te laten horen (geluidsbrief of tapebrief i.p.v. videobrief) enzovoort. Het Witte Plein was de enige plek in Amsterdam waar iets gebeurde. De oranjefans keken een klein beetje jaloers en sommigen waagden het erbij te komen staan. Als er nog meer te beleven was geweest en de muziek was 'gemiddelder'geweest, dan had het succes nog groter kunnen zijn.
Nog een laatste opmerking die ik graag kwijt wil. Ik heb noch op de reguliere, noch op Salto goede beelden gezien van de eigenlijke omvang van de demonstratie! Ik heb de indruk dat het prachtig gezicht is geweest en dat het lawaai goed was te horen door het paar. Toch heb ik onszelf niet kunnen bewonderen op de televisie. Belachelijk dat het NOVA, NOS-journaal en Netwerk zo weinig aandacht hebben besteed aan de demonstratie. Bedankt dat julie mij de mogelijkheid hebben gegeven 2/2/2 op gepaste wijze door te komen!



Organisatie van het Witte Plein,Ik heb zaterdag enorm genoten om even mijn opgekropte republikeinse even te ontladen op het 'ontkroningsplein' en 's een ander geluid te mogen aanhoren. Ofschoon de opkomst 's ochtends een beetje aan de magere kant was en de politie-inzet tijdens de rijtour van de koninklijke wagen (waarvan het goud overigens ooit uit Suriname door de Oranjes is gestolen) zeer overdreven was, heb ik redelijk mogen genieten van een schouwspel dat ik niet snel zal vergeten. Enkele opmerkingen:-Wat betreft media-aandacht voor het plein had ik graag een woordvoeder van de organisatie zelf op TV op radio mogen horen wat voor succes het Plein is geweest, net zoals de organisatie in de weken ervoor ter promotie heeft gedaan. Nu werd door de Oranje-Mania op hol gedreven media slecht het meelbommetje en de arrestatie's (onterecht) teveel benadrukt. Beelden over de optredens op het Plein voorafgaand en na afloop van het lawaai-protest ontbraken teveel in de reguliere media.

-Kan namens het Plein een officiele klacht jegens de politie worden
ingediend wegens de onterechte arrestatie's ??? Misschien kan de organisatie van het Plein de komende week in de pers zich nog eens uitgeven over alle onterechte arrestatie's en de wat de stad Amsterdam nou werkelijk wijzer van 2-2-2 is geworden, zoals de E 20.000.000 die het omstreden huwelijk heeft gekost.
-Het Witte Plein móet doorgaan! Al kan in de toekomst steeds minder terug
gegrepen worden op het argument van dè verdwenen Argentijnen, moet er een krachtige organisatie zijn die anti-monarchistische protest manifestatie's kan organiseren.


 
 


Hoe het was?

Het was een zeer geslaagde demonstratie op het feit na dat we compleet
genegeerd zijn door de pers. Als ze hun plaatje van een hanekam te pakken hadden richtten ze zich weer op dat debiele tweetal. Het protest was geen dom geschreeuw, maar terechte verontwaarding, onderbouwd met zeer sterke argumenten.
Zondag stond op de internetpagina van de Volkskrant dat er 150
demonstranten op het witte plein waren. Een nulletje vergeten of te lui om
even te gaan kijken en bij de politie informeren hoe het zat? De handhavers
van de wet zijn uiteraard heel wat betrouwbaarder dan mensen met
pannendeksels in hun handen. Ik denk trouwens dat zelfs 1500 een veel te
lage inschatting is.
De grootste verrader vond ik nog wel Paul Rosenmuller. Zou het dan toch
waar zijn dat iedereen in dit land opeens konings(huis)gezind is?
Ik denk no gsteeds dat dat zwaar overtrokken is. Het feit dat veel mensen
naar de tv hebben gekeken wordt veel te gemakkelijk geinterpreteerd alsof
al die mensen daardoor meteen niet meer kritisch tegenover het koningshuis staan. Dit was gewoon een relevant moment in de Nederlandse geschiedenis
zowel voor voor- als voor tegenstanders en dat levert hoge kijkcijfers op. Om nog terug te komen op de demonstratie: Ik heb door de ME mensen die daar totaal geen aanleiding toe gaven in elkaar zien meppen, maar misschien hebben de journalisten op dat punt wel gelijk. Dat is namelijk niks nieuws.

Drumband bedankt. Jullie waren groots.

 

 
 

Mails van tegenstanders:

Hoi Wit Plein, Vond afgelopen zaterdag de sfeer ok, en de opkomst hoger dan ik had verwacht. Baal achteraf wel van het ritueel - dit was het poldermodel in optima forma, we zijn onschadelijk gemaakt. Laat me de volgende keer niet meer in een speciaal voor actievoerders ingericht hokje stoppen.

Hallo, ik wil ook even graag vertellen wat ik ervan vond. Maar ik ben zeker niet positief. Ik vind het demonstreren op het koninklijke huwelijk heel slecht. Nou ben ik zoiezo een beetje tegen demonstreren, maar je gaat van zo'n gelegenheid toch geen misbruik maken! Aandacht tekort ofzo?? Zo'n huwelijk is internationaal bekend en overal ter wereld te zien. Waarom denken jullie dat er zoveel geld in is gestoken? Het hoort toch bij de status van ons land! Als er op tv-beelden demonstraties te zien zijn is dat toch niet positief voor Nederland? Dat is heel belangrijk, maar dat zien jullie kennelijk niet. Kunnen jullie alleen aan jezelf denken? Stelletje egoïsten! als je jullie op mij willen reageren graag zelfs en ik ga graag discussies aan en ik win altijd, maar doe dat dan op <KNIP>@hotmail.com

hallo ,even wil ik reageren op de gebeutenissen op de huwelijks dag van prins willem alexander en maxima. Vooropgesteld dat ik het zeker niet eens ben met het fidela regiem,wil mij toch het volegende van het hart. wat kan maxima er aan doen dat haar vader verkeerd is geweest tijdens het fidela regiem????? dat wil ik nu wel eens weten???
zij en prins willem alexander trouwen met elkaar omdat zij van elkaar houden en het was voor haar al erg genoeg dat haar ouders op de belangrijkste dag van haar leven hier niet bij waren. maar om haar te straffen voor de daden van haar ouders gaat mij te ver.
hoeveel kinderen van verkeerde ouders wonen hier nog in nederland???
of was de tweede wereld oorlog niet erg genoeg??? minder erg dan het fidela regiem.???? gaan jullie daar ook zo mee om???? Waarom moet haar trouwdag aangegrepen worden voor deze protesten????en wordt haar op die dag de rug toegekeerd. protesteren tegen het gebeuren in argentinie vindt ik prima hoor en er moeten zeker dingen tegen worden ondernomen en zeker moeten familieleden daar geholpen worden om hun vermisten te vinden of uit zoeken wat er is gebeurd,maar niet zo..... hoe het dan moet weet ik ook niet maardit raakt kant nog wal. Ik heb ook family in buenos aires en ook ik ben op plaza de mayo geweest.maar die mensen gedragen zich wel beter met hun protesten dan jullie hier.

Ook ik was erbij op het Koningsplein op 2-2.
En daar heb ik spijt van. Waarom? Omdat mij een waardige demonstratie was beloofd tegen de schending van mensenrechten. Naar mijn mening is dat gewoon als excuus gebruikt. Ik keek eens goed om me heen en schaamde me diep voor de hele vertoning. Een groepje kwaadaardige raddraaiers die altijd voor zoiets in zijn , een paar sjacherijnige republikeinen en wat aandoenlijke moeders,die duidelijk liever keken naar de koets. Ik keek eens naar die vele duizenden blije oranje minnaars en dacht: zij kunnen zich tenminste nog ergens over verheugen en doen niemand kwaad.
En zag het verschil: de blije mens tegenover de negatieve mens.
Nu ik op deze site het zielige opgeklopte verhaal nog eens lees weet ik het zeker: ik moet die republiek niet meer, er zijn veel belangrijker dingen.
En ik gun de overgrote meerderheid van deze bevolking z'n pleziertje, met al z'n vreemde kanten. Die republiek is ook niet zo democratisch hoor: de president wordt of in een politiek konkelspelletje door de diverse machthebbende partijen in een achterkamertje aangewezen(zie duitsland) of gekozen (zie de v.s.) en dan kiezen ze toch Pim Fortuyn of een Oranje.
Ik ga weer de billen wassen(o.a) van bejaarden en zieken want daaraan is meer behoefte dan aan energie verspillen aan dit geleuter.

Een afvallige groet u,

 
 
Ordehandhaver

Ordehandhaver voor 1 dag

Laat ik u eerst vertellen hoe het gekomen is. De laatste keer dat ik actie gevoerd heb is een kleine 35 jaar geleden. Ik zat vermoedelijk stilletjes onder een tafel bij de voorbesprekingen en had gezeurd bij me moeder dat ik mee wou. Er waren grote jongens bij van wie mijn moeder veel hield en die hadden denk ik gezegd dat het wel kon. Het was nacht en spannend en het regende zachtjes, en er was veel gegiechel en geklungel en heen en weer rennen en stilletjes sluipen, alles erop en eraan en ik kreeg ook een belangrijke taak: ik mocht op de schouders van de grote jongens staan en moest ergens schroeven uitdraaien. Als er een signaal van onraad kwam liet ik mij achterovervallen en daar stond dan iemand die mij opving. Misschien hebben we toen drie regels op de achterpagina van een plaatselijk dagblad gehaald, maar daar ging het niet om. Ik was er toen van overtuigd dat een grote toekomst als actievoerder mij wachtte.

Onlangs raakte ik zoals dat gaat verzeild op een website. www.hetwitteplein.nl. Daar vind ik o.a. een roep om hulp. Ik meld mij aan met het volgende bericht: 'Ik wil wel helpen met opruimen, T.'. Ik krijg een bericht terug: 'Super, ik hou je op de hoogte. Tot dan! grt. E.' Kijk dit is zaken doen denk ik, ging solliciteren ook maar zo. Dan volgt een oproep voor helpers bij de ordedienst. Ik denk nou dat is nix. Ik ben meer van de chaos. Twee dagen voor het grote gebeuren volgt een herhaalde oproep van de ordedienst. Ik reageer dan toch maar, wil er bij vermelden dat ik er eigenlijk ongeschikt voor ben aangezien mijn gestalte bepaald niet oproept tot diepe indrukken van authoriteit, maar ik kan mij bedwingen om zakelijk te blijven met de gedachte dat je nooit moet solliciteren naar een functie met de begeleidende boodschap dat je weet er niet geschikt voor te zijn.

De fietstocht in de vroege ochtend van twee februari doet mij voor alles denken aan een vroege lentedag. Na alle allarmerende berichten over het fietsenweerbeleid verwacht ik niet op plaats van bestemming te kunnen komen zonder over te stappen op een ander vervoermiddel maar er blijkt nix aan 't handje te zijn. Ik zet mijn fiets op slot aan de waterkant en begeef mij naar de bus die er inderdaad staat om mij te melden. Ik passeer het eerste dranghek waar agenten reeds staan opgesteld. Ze groeten mij vriendelijk met een goedemorgenwens die ik eensgelijk beantwoord. Op het plein - wat trouwens helemaal geen plein is - zijn wat mensen in de weer. Het is mij duidelijk dat ik ze stoor wanneer ik ze aanspreek. Ik drentel wat rond om een geschikt persoon uit te zoeken. Iemand duwt mij met lichte drang opzij van een drankhek waar ik voor sta, en zegt licht geirriteerd 'dat hek heb ik nodig.'
Ik verzamel moed, en richt mij tot de jonge vrouw die in de deuropening van de bus staat. Ik steek mijn hand uit.
'Dag' zeg ik 'Ik ben Tille.'
Ze neemt mijn hand aan, het lijkt mij haast bij gebrek aan een beter gebaar.
'Wat kom je doen?' is het bemoedigende antwoord.
'Ik kom helpen.'
Onduidelijke blik waaruit ik meen te lezen: 'Daar hebben we toevallig jou niet voor nodig.'
Ik zal toch niet voor niets mijn kinderen in vertwijfeling zoekend naar paren voetbalsokken, hockeyrokjes en speelschema's achter gelaten hebben?
'Met wat?' zegt ze.
'Eh…..ordedienst?' probeer ik voorzichtig.
'Oh ja, ordedienst. Wacht hier maar er komt zo iemand die is nu druk.'

Na een tijdje scharrelen er wat andere timide figuren rond, die ik wel durf aan te spreken daar zij ook duidelijk niet weten hoe het nou verder moet. Twee ijverige studentes schat ik. Ik stel me voor. Ze blijken inderdaad ook voor de ordedienst gekomen. Ze zijn zoals ik, niet erg groot van stuk. Indrukwekkende ordedienst constateren we besmuikt. Later groeit het clubje, dat onhandig bij elkaar staat, talmend over de vraag wanneer wie nou waar bij hoort.
'Van welke club ben jij ?' zegt er een tegen mij.
'Eh ik …. ' ik weet niet wat ik moet zeggen. 'Zij is geheel statenloos', helpt een ander mij. We kunnen lachen en dingen en mensen vinden een plaats. Dan gaan we op weg met degene die de baas is en met een politie-agent voor het ontvangen van instructie. Ik voel me nu toch een beetje bij de verkennerij waar ik nooit bij gezeten heb. Een meisje moppert over vroeg opstaan, en de politieagent die Jan heet moppert terug: 'Noem je dat vroeg? Ik was hier om 3 uur, jullie zouwe hier toch om 4 uur zijn!'
Even later zitten wij reuzezoet rond een grote ovale tafel in een ouderwetse keuken van een grachtenpand. Jan loopt meteen door naar het formuis en signaleert als een echte ordehandhaver: 'Zeg, er staat hier melk staat over te koken.' De vrouw des huizes die ons zo vriendelijk ontvangt neemt het van hem over (welk wonder verwarmt er in Nederland nog melk voor de koffie op een fornuis?). Er hangt een onwerkelijke Swiebertje-achtige sfeer. Dan gaan we over tot informatieverschaffing, instructie, teamindeling, taakverdeling, en vragen stellen. Jan Zwaan vertelt van het vredesdetachement, waartoe hij behoort. Een groep van ongeveer veertig agenten die een bijzonder belang hechten aan het recht van meningsuiting en derhalve bij voorkeur ingezet worden bij het begeleiden van demonstraties. Ons gezamelijk doel is geweld voorkomen. Waar bonje ontstaat proberen de zaak in redelijk gesprek te sussen, 'kwaadwillenden' van 'goedwillenden' proberen te scheiden en voor het uit de hand loopt hulp in te roepen. Het is in eerste instantie aan ons om als het nodig is in gesprek te gaan met 'aanhangers' van het Witte Plein indien die een bron van onrust vormen (minder provocerend dan blauw), als het gaat om rechtsextremisten of oranjeklanten direct overlaten aan de blauwen. Het klinkt allemaal logisch en eenvoudig. Zijn belangrijkste taak zo besluit hij is het op afstand houden van zijn collega's die niet tot het detachement behoren, kortom er voor zorgen dat zijn bazen niet zenuwachtig worden. Het is wel duidelijk dat Jan ook zijn uiterste best doet om ons niet zenuwachtig te maken, al zien de aanwezigen er eerder uit alsof ze nog niet helemaal goed wakker zijn. We nemen de lawaaiactie door. Jan stelt voor dat wie nog nix bij zich heeft wat wandborden en pannengerei uit de keuken leent. Eén van de vragen luidt: wat is verboden, waartegen onderneemt de politie actie? Verboden zijn spandoeken en leuzen die beledigend zijn en aanzetten tot geweld. Bijvoorbeeld 'dood aan Willem-Alexander'. Die worden afgepakt. Nu, dat lijkt dus ook niet moeilijk en onredelijk klinkt het al helemaal niemand in de oren.

Daar gaan we dan. We moeten een geel hes aan om herkenbaar en goed zichtbaar te zijn. Niet zo fijn maar ja, je doet mee of je doet niet mee. Ik zeg nog wel eerlijk tegen een van mijn dienstgenoten dat ik eigenlijk jalours ben op die man die fier gezeten op zijn paard voor de koets uitrijdt. Dan volgt een lange tijd van nixen. Er zijn bepaald overeenkomsten met het draaien van een vrijwillige bardienst, alleen je wordt hier beter beziggehouden, en de zon schijnt maar steeds. Ik wen aan m'n hes en aan het af en toe beantwoorden van vragen waarop eigenlijk ieder mens een antwoord zou kunnen verzinnen. Ik constateer juist tevreden maar ook enigszins teleurgesteld dat dit een baantje van nix is, als ik voor het eerst word aangesproken op mijn functie. De punkgroep Breznew is losgebarsten en er heeft zich voor het podium een wild dansgroepje gevormd van vervaarlijk uitziende en krijsende punkers. Een van de jongens uit de organisatie loopt naar mij toe en zegt: Hou jij dat groepje van deze kant even in de gaten, en zorg dat ze gescheiden blijven van de rest. Ik knik gehoorzaam van 'begrepen', probeer de ernst van deze opdracht in te zien maar onderdruk lacherigheid om haar krankzinnigheid. Ik zie geen andere geelhemden in de buurt en ook de blauwen zijn uit nabij zicht. Geheel conform afspraak dus. Ik posteer mijzelf op een plaats waarvan ik denk dat die strategisch is, en let goed op, al zou ik niet weten wat ik moet doen als ik iets moet doen. Ik troost mij met de gedachte dat een ander het waarschijnlijk niet beter zou weten en denk maar zo: als ik een klap krijg, krijgt een ander die niet, en daarin schuilt toch een bepaalde zin. Natuurlijk gebeurt er nix. Als de herrie bedaard is volg ik een gesprek van een groepje dat naast mij staat. Een meisje dat ik al een tijdje bestudeerd heb - verschillende kleuren strepen in haar lange donkere haar, waarin geloof ik heel veel klitten zitten die er moeilijk uitgaan, een wit gezicht, zwart en leer en veel metalieke accenten, is op zoek naar een vuurtje. Ik tik op haar schouder en biedt het haar aan, en dan kan ik haar gezicht van heel dichtbij bekijken. Ze is verrast en bedankt me vriendelijk. Ze heeft in haar kin een piercing zitten, geen gewoon knopje of ringetje maar een metalen doorn van ongeveer anderhalve centimeter. Ik kan het niet laten om haar nog eens op de schouder te tikken en te vragen of dat niet pijn doet. Nee, hoor zegt ze. 'Maar hoe moet je dan zoenen?' vraag ik, 'Oh gewoon, een beetje voorzichtig.' Ik probeer mij voor te stellen hoe dat dan voorzichtig zou moeten maar concludeer toch dat zij ofwel gelogen heeft, waarvoor ik haar in het geheel niet aanzie, ofwel niet weet wat zoenen is. Tjee denk ik, het valt ook niet mee om ergens bij te horen.

Witte Plein

Na enige tijd bereiken mij nieuwe instructies, in verband met de komst van de koets. Men is misschien bang voor een oncontroleerbare beweging van de meute op het witte plein richting singel. We krijgen opdracht om een keten te vormen dwars over de weg. Achter ons eenzelfde keten van blauwen. Mensen vragen wat gaat er gebeuren, we willen die kant op. Ja dat is ok, we gaan zo achteruit die kant op. De opzwepende drum van de Argentijnse straatband leidt de potten-pannen-fluiten-lawaaioptocht langs de rechterstraat helft richting Singel. Handen vast nou. We geven elkaar onwennig een hand. Ik hoor nog iemand zeggen 'kindertjes nou even weg.' Ik zie een kind voor me staan. Ze is met haar moeder en wil de koets zien. Ritme kruipt in je benen en je hoofd. We lopen maar een beetje swingend op de dreun en zo langzaam mogelijk achteruit. Ik kijk rechts en links van mij, en vind ons ronduit schattig en het toonbeeld van onbenullige naiviteit. Ik kijk af en toe om en zie een tweede rij die veel lijkt op de onze, maar hun gezichten zijn erg ernstig. We wijken naar achter tot aan de afgesproken linie. We stoppen min of meer. Ik besef ineens dat ik midden op de trambaan van het koningsplein sta precies tussen een rij politieagenten en een menigte die de kant op wil van die rij politieagenten. Ik kan niet zien wat er achter me gebeurt maar dan slaat er heel snel iets om. Ik zie een verkrampt gezicht voor me van een vrouw die brult 'We willen erdoor" en nog voor ik goed en wel de druk kan voelen van de hele menigte in die ene vrouw gaan mijn voeten van de vloer. Ik hoor nog mijn buurman zeggen 'Niet doen, kom doe dat nou niet.' Ik denk nog even aan het kind dat daar staat maar besef al heel gauw dat er niets maar dan ook helemaal niets is te doen als dit uit de hand loopt. Dat ik er letterlijk midden in zit, en de mensen om mij heen met mij. En ik vraag mij af hoe ik dit ik godsherejesusnaam voor elkaar gekregen heb. Maar nee ik geloof dat dat alles bedenksels van even later zijn. Op het moment van de grootste druk wanneer mijn voeten de grond weer raken, voel ik pijn in mijn linkerborst, die is ergens beklemd geraakt en ik denk alleen maar: ik moet iets omhoog want op mijn buik en ribbenkast kan ik meer druk verdragen. Dan breekt de lijn, eerst wordt mijn linkerhand losgelaten, dan de rechter, druk vermindert en de mensenmassa stroomt. In geen tijd zie ik niemand meer van ons. Gele en blauwe verfdruppels opgelost in een zee van water. Ik loop maar zo'n beetje mee met de massa, en probeer mij dan maar verdienstelijk te maken met loeihard en langdurig fluiten op mijn vingers. Een meneer naast mij heeft oordopjes ingedaan. Snel daarna onstaat er opschudding vlak voor mij. Ik zie armen door de lucht zwaaien, hoor wat geschreeuw en denk nog 'shit, dit gaat toch mis', maar het is ook heel snel weer voorbij. Opluchting. Lawaai maken. Fluiten.

Terug op het plein is er vanuit de kerkstraat politieversterking gekomen. Ik bestudeer die mannen en zie onder hen een knappe jongeman rondlopen met een gezicht dat stijf staat van de spanning, weerbarstig oogcontact vermijdend, en ik denk die jongen die moet hier niet zijn, en al helemaal niet met een wapen in zijn zak.

Het witte plein: vooral lang en veel staan. Prachtig schreefgedraaid Wilhelmus. Mooi uitgevoerd alternatief volkslied. Mooie vlaggenzwaaister. Mooie breakdance knapen (ik zie alleen hun benen, niettemin). Schitterende alternatieve trouwjurk. Een aandoenlijk groepje witte illegalen met hun oranje vlaggetjes, die zijn aan hun uitgedeeld en het is niet tot hun doorgedrongen dat die van de tegenpartij zijn. Een toeschouwer die zegt 'Ik vind het gemeen, Maxima krijgt zomaar een verblijfsvergunning en ik niet', een andere toeschouwer - een heer op leeftijd in een loden jas - die zegt ik ben van de VVD en het eens met jullie. Leuke meiden met witte jurken en handen besmeurd met rode verf. Grappige dialogen over de republiek. Treurige monologen over de onbegrijpelijke gevolgen van een dictatuur. Overwegingen voor en tegen op een rij. Wat we verworven hebben in Nederland is niet dankzij de monarchie maar ondanks de monarchie zegt iemand. Maar waar hebben we het dan wel aan te danken? Een oude meneer weet het antwoord: waar jullie het aan te danken is aan ons oude mensen die na de oorlog met nix opnieuw begonnen en hard gewerkt hebben en toch zegt hij houdt hij van het koningshuis. Hij krijgt geen overweldigende ovatie. Op het podium wordt gemeld dat er langs de route spandoeken zijn verwijderd door de politie. Om even een voorbeeld te geven van de 'inderdaad schandelijke inhoud' van de text toont de spreker de text ('nou wat denken jullie dat er op stond?): Leve de Republiek. Ik voel even wat iedereen voelt en het doel is van de spreker: zie je wel hoe achterlijk politie is…..Maar eigenlijk wil ik zeggen om de zaak recht te trekken: 'Ja maar jongens, Jan Zwaan was het niet. Nee Jan Zwaan die zei nog, die zou niet……… echt!'
Ik geloof dat ik Roel van Duijn nog verdwaasd zie rondlopen misschien op zoek naar iemand die hij kent. Ik mag die man werkelijk. Hij is in staat om er in waardigheid verloren uit te zien. Van de prominente leden van het Republikeins Genootschap heb ik er geen gezien, maar die horen ook niet in het gepeupel. Er wordt afgesloten met Toeters Zat. Mijn voeten doen pijn, ik wil naar huis, eindeloos laatste nummers. Ik hoor ergens om mij heen de vraag of dit nou een demonstratie is of een feestje. Fijn vrolijk kopergeschal, goed genoeg en met enthousiasme uitgevoerd, waar ook feestvierders die een mening lastig vinden graag naar luisteren, maar het staat in schril contrast met de trommelaars van de dag. Getrommel en zwaaien met vlaggen is genoeg om een hart te raken, als het voortkomt uit noodzaak en iedere muzikant de functie ervan nog kent.

Ik lever me hes in en zie de tocht volhouders vertrekken naar het politieburo in de Marnixstraat, voor een spontane lawaaidemo voor Daniel Ray die gisteren is vastgezet . Ik gevoel geheel geen behoefte hen te vergezellen. Later zie ik op TV dat het heeft geleid tot een relletje ik zie beelden van een meisje dat met zwartgeverfd haar en overslaande stem hartstochtelijk staat te schreeuwen tegen de politie: "Wij willen geen geweld! Jullie zijn er altijd op uit ons te provoceren nu ook weer." Al wat ik kan denken is: er is iets niet goed met dat kind. Maar ik heb eigenlijk nooit enige affiniteit kunnen voelen met geverfd haar.

Als er werkelijk zoiets als een vredesdetachement bestaat, dan is het natuurlijk wel een schande dat niet het gehele blauwe korps daar vrijwillig lid van is. Ik vraag me af wat de selectiecriteria zijn om politieagent te worden. Ik vraag me af hoe ik ze op zou stellen. Ik zie de bescheiden en ernstige jonge manen en vrouwen die ochtend weer om die tafel zitten, elk gevoel voor geweld missend, en bereid om iets te doen wat een goede zaak dient. En ik denk ze zouden stuk voor stuk heel geschikt zijn. Toch ben ik zeker dat het in het hoofd van geen van hen ooit is opgekomen om bij de politie te gaan. Er is toch iets mis dan? Ik hoorde gisteren iemand op de radio zeggen: 'Getalenteerde jongelui van tegenwoordig die gaan niet bij de politie werken. Het heeft geen status en geen aantrekkingsracht. Die mensen moeten dus meer verdienen.' Ik geloof niet dat de leden van ons ordedienstje gedreven worden door een hang naar rijkdom en status. Ach, ik ben eigenlijk bang dat een beroepssgroep die zo groot is, onvermijdelijk een afspiegeling van de bevolking is, en dat wil zeggen: mensen die niet houden van moeilijke dingen, die de dingen graag helder scheiden. En zeg nou zelf: wat blijft er nou voor orde over wanneer 'de goeien' ook 'slecht' gerdrag blijken te kunnen vertonen en 'de slechten' ook 'goed' gedrag?

In een film zie ik een oude vrouw op haar sterfbed. Haar volwassen dochter vleit zich als een klein meisje tegen haar aan. De moeder zegt: 'Ben je soms eenzaam mijn kind?' De dochter: 'Ja ik ben soms eenzaam.' De moeder: 'Dat geeft niet kind. Ik heb ook eenzaamheid gevoeld, meer dan eens, daar moet je niet bang van zijn. Ik weet nu dat het een functie heeft, het leert een mens om te denken.' Wanneer ik Nelson Mandela enigszins moeilijk lopend aan de hand van zijn mooie vrouw door de Nieuwe Kerk zie lopen, vraag ik mij af of wij misschien in plaats van de sociale of militaire dienstplicht iedere burger beter zouden verplichten een jaar in eenzame opsluiting door te brengen.

 


thuis | manifest | ondersteuners | programma | verslag 02-02-02 |
impressies van deelnemers | persberichten | in het nieuws | benefietfeest

email: info(at)witteplein.nl